Page:Aesop a tháinig go h-Éirinn, Cnuasach a II.djvu/63

This page has not been proofread.

59

beid siad a’d ṁeallaḋ agus ag cimilt ḃaise ḋíot go dtí go mbeiḋ geallta agat go ndéanfair an rud san ná ceadóċṫá, b’ḟéidir, ar Éirinn, a leiṫéid do ḋéanaṁ. Fan uaṫa ar fad. Nó dein mar a ḋein an tarḃ, riṫ leat féin uaṫa. 30

41.—AN MADA RUAḊ AGUS AN LEÓṀAN BREAC.

Ḃíoḋ an leóṁan-breac coitċianta ag maoiḋeaṁ as an gcroiceann breaġ breac a ḃí air. Ḃí a leiṫéid sin de ṁeas aige air féin mar ġeall ar a ċroiceann gur ḃ’ ar éigin a laḃraḋ sé le h-aoinne eile des na h-ainṁiḋṫiḃ. 5

“Is breaġṫa a croiceann atá orm,” adeireaḋ sé, “’ná mar atá ar an leóṁan mbuiḋe féin!”

Ḃíodar go léir boḋar aige. Fé ḋeireaḋ do ḃuail an mada-ruaḋ ċuige suas agus do laḃair sé leis, go dána. 10

“Feuċ,” ar seisean, “a ḟir ḃric, tá a ḃfuil d’ainṁiḋṫiḃ sa n-áit boḋar agat.”

“Conus?” arsa’n fear breac.

“Ní stadann do ḃéal aċ ag maoiḋeaṁ as an gcroiceann san ort,” arsa’n mada-ruaḋ. 15

“Agus naċ croiceann breaġ é?” arsa’n fear breac. “Cá ḃfuil an t-ainṁiḋe eile n-a ḃfuil croiceann ċóṁ breaġ leis air?”

“Bíoḋ go ḃfuil sé breaġ,” arsa’n mada-ruaḋ, “ar nóin ní tusa a ḋein breaġ é. Agus cad é 20