Page:Tír na n-Iongantas - Ó Conaire.djvu/29

This page has not been proofread.

21

Rug sé ar ḃlúire cailce agus ṫosaiġ ag sgríoḃaḋ ar an mbórd léiṫe.

“Níl de ċongnaṁ againn aċt naonḃar,” ar seisean, “aċt tá an uile ḋuine do’n naonḃar sin i n-ann troid a ḋéanaṁ má ḃíonn gáḃaḋ leis. Tá an máta n-a ċod- laḋ. Ḃeirtear air gan a ḋúiseaċt, agus cuirtear ceangal na gcúig gcaol air. Tá an Caiptín ar an droiċead—ní obair ṁór oraiḃ-se, a ċáirde, ṫeaċt air i ngan ḟios agus na heangaca teanna cnáibe sin a ċaiṫeaṁ anuas air ionnós naċ mbéiḋ ann corruġaḋ: naċ féidir liḃ sin a ḋéanaṁ a ċáirde, a ḃráiṫre ḋílse?”

“Is féidir! is féidir,” ars’ an triúr i n-éinḟeaċt.

“Téiḋeaḋ tusa, a Ḃel, go cabán an Ċaiptín,” arsa Satan, “agus téiḋeaḋ an cócaire agus beireaḋ sé ar an mnaoi ruaiḋ sin is siocair le n-ar ḟulaingeamar, an ḃean is siocair le sróin ḃreáġ an ċócaire a ċailleaḋ agus beirtear ar a hál freisin, agus annsin.... aċt ní gáḃaḋ ḋom innseaċt do Ḃel céard is ceart a ḋéanaṁ. Tá sean-ṫaiṫiġe aige-sean ar a ċéird. Agus ní call dúinn, innseaċt do’n ċócaire goidé an cineál ainḃruiṫe is feárr linn....”

Rnneadar uile gáiriḋ.

D’eiriġ an cócaire a ċaill a ṡrón. “Srónta fada cama agus srónta geárra díreaċa, srónta boga milse agus srónta cruaḋa cnáṁaċa....”

D’eiriġ Bel. Ḋo noċt sé na fiacla fada fuara. Ṫáinig dúil fola n-a ḋá ṡúil. Ḃí a ṫeanga ḟada ċalacṫa ag sileaḋ leis ar nós gaḋair a mbeaḋ anaiṫe air.

“Ġeoḃaiḋ mé greim fiacal ar a caolsgróg, slugfad a ḃfuil d’ḟeoil ar a cnaṁaiḃ....”

Ḃí faoi a lán eile a ráḋ aċt ċuir ḋá rud cosg leis. An tart mór a ḃí ġá ṁarḃaḋ, agus Satan, ċuir iallaċ air stopaḋ.

“Ná déantar a leiṫéid,” arsa Satan go huġdarásaċ. “Déantar an obair go ceart. Déantar í go dlistineaċ, nó ní ḃéiḋ an t-áḋ orainn.”

Ṫainig triúr eile isteaċ ar an nóiméad seo.